PLAY/BOY!
NL
PLAY/BOY! is een solo waarin een vrouw voor zichzelf performt en de blik naar binnen keert om haar mechanismen bloot te leggen. Wat betekent het om gezien te worden? Ontstaat verlangen in het lichaam zelf, of in de verbeelding van een ander?
In een omgekeerd voyeurisme plooit de blik terug in het vlees. Kijken wordt lichamelijk. De centrale figuur beweegt zich door vertrouwde vrouwelijke beelden, reeds beschreven huiden en lang gerepeteerde poses. Niet om ze af te werpen, maar om te onderzoeken of de verbeelding erin kan binnendringen en ze van binnenuit kan ontregelen, doorheen lagen van dromen en herinneringen, zodat wat vast lijkt te liggen opnieuw beweeglijk wordt, zoals het altijd al was.
De performance claimt zonder verontschuldiging een aanwezigheid waarin tegenstrijdigheid, plezier, schaamte en handelingsvermogen naast elkaar kunnen bestaan. Een lichaam dat weigert te verdwijnen in de daad van het bekeken worden. Kan je ontsnappen aan een beeld terwijl je erin leeft, of moet je het een nieuwe stem geven?
De stem wordt een tweede lichaam. Met adem en klank rekt en vervormt ze de beelden die ze bewoont. Ze
ENG
PLAY/BOY! is a solo in which a woman performs for herself, turning the gaze inward to expose its mechanics. What does it mean to be seen? Is desire born within the body itself, or in the imagination of another?
In an act of reversed voyeurism, the gaze folds back into flesh. Seeing becomes physical. The central figure moves through familiar feminine images, skins already written, poses long rehearsed. Not to shed them, but to explore whether imagination can enter and unsettle them from within, moving through layers of dreams and memories, so that what appears fixed becomes fluid again, as it always has been.
The performance insists on a presence without apology, making space for contradiction, pleasure, shame, and agency to coexist. A body that refuses to disappear in the act of being looked at. Can one escape an image while living inside it, or must it be given a new voice?